تاریخچه ساخت سمعکها اولین سمعکها در قرن هفدهم میلادی ساخته شدند و حرکت به سمت سمعکهای مدرن با اختراع تلفن آغاز شد. اولین سمعک الکتریکی در ۱۸۹۸ ساخته شد. در اواخر قرن بیستم، سمعکهای دیجیتال به صورت تجاری در دسترس عموم قرار گرفتند. برخی از اولین سمعکها دستگاههای خارجی بودند که صداها را به سمت گوش هدایت میکردند و نویزهای دیگر را مسدود میکردند. این دستگاهها یا پشت گوش قرار میگرفتند یا داخل آن. اختراع میکروفون کربنی (carbon microphone)، فرستندهها (transmitters)، پردازشگر سیگنال دیجیتال (DSP) و توسعه فناوری کامپیوتر در شکلگیری سمعکهای امروزی تأثیر زیادی داشت.
شیپور گوش (Ear Trumpet) استفاده از شیپور گوش (ear trumpet) برای افراد با شنوایی جزئی به قرن هفدهم میلادی باز میگردد. تا پایان قرن هجدهم میلادی ، استفاده از این ابزار به طور فزایندهای رایج شد. شیپورهای گوش بهطور دستی توسط سازندگان ابزار برای مشتریان خاص ساخته میشدند. از مدلهای مشهور این دوره میتوان به شیپور تاونزند (Townshend trumpet) (ساخته شده توسط جان تاونشند (John Townshend)) و شیپور رینولدز (Reynolds trumpet) (که مخصوص نقاش یوشوا رینولدز (Joshua Reynolds) ساخته شد) اشاره کرد.
اولین شرکت تجاری برای تولید شیپور گوش توسط فردریک سی. رین (Frederick C. Rein) در لندن در ۱۸۰۰ تأسیس شد. او علاوه بر شیپور گوش، فنهای شنوایی (hearing funnels) و لولههای سخنگو (speaking tubes) را نیز میفروخت که به تقویت صدا کمک میکردند. اما این دستگاهها بهطور معمول حجیم و نیاز به نگهدارنده فیزیکی (physical support) داشتند. بعدها شیپورهای کوچکتر و قابل حمل جایگزین شدند. در اواخر قرن نوزدهم میلادی، سمعکهای پنهانی (concealed hearing aids) محبوب شدند. رین (Rein) طرحهایی مانند «هدبندهای صوتی »(acoustic headbands) را طراحی کرد که دستگاه شنوایی در مو یا پوشش سر مخفی میشد. این حرکت به سوی کاهش بیشتر نمایان بودن، اغلب بیشتر به دلیل پنهان کردن ناتوانی فرد از عموم بود تا کمک به فرد برای کنار آمدن با مشکل خود.
سمعکهای الکترونیکی (Electronic Hearing Aids)
اولین سمعکهای الکترونیکی (electronic hearing aids) پس از اختراع تلفن و میکروفون در دهههای ۱۸۷۰ و ۱۸۸۰ ساخته شدند. فناوری در تلفنها باعث تغییر نحوه تغییر سیگنالهای صوتی (sound signals) شد. تلفنها قادر بودند بلندی ، فرکانس (frequency) و اعوجاج (distortion) صداها را کنترل کنند که این تواناییها در ساخت سمعک استفاده شد.
اولین سمعک الکتریکی به نام آکوفون (Akouphone) توسط میلر رییس هاتچیسون (Miller Reese Hutchison) در ۱۸۹۸ ساخته شد. این دستگاه از فرستنده کربنی (carbon transmitter) استفاده میکرد که امکان حمل سمعک را فراهم میکرد. این فرستنده به تقویت صدا کمک میکرد.
یکی از اولین تولیدکنندگان سمعکهای الکترونیکی شرکت زیمنس (Siemens) بود که در ۱۹۱۳ شروع به تولید سمعک کرد. این سمعکها حجیم و به راحتی قابل حمل نبودند و به اندازه یک جعبه سیگار بلند بودند.
اولین سمعک لامپ خلأ (vacuum tube) توسط مهندس نیروی دریایی ارل هانسون (Earl Hanson) در ۱۹۲۰ ثبت شد. این دستگاه واکتافون (Vactuphone) نام داشت و از فرستنده تلفن (telephone transmitter) برای تبدیل گفتار (speech) به سیگنالهای الکتریکی (electrical signals) استفاده میکرد.
در دهههای ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ ، سمعکهای لامپ خلأ (vacuum tube hearing aids) با پیشرفتهایی در مینیاتوریزه شدن (miniaturization) کوچکتر شدند. اولین سمعک قابل حمل (portable hearing aid) با فناوری لامپ خلأ در ۱۹۳۶ در انگلستان و یک سال بعد در ایالات متحده به بازار عرضه شد. در دهه ۱۹۳۰ ، سمعکها در میان عموم مردم محبوب شدند.
سمعکهای ترانزیستوری (Transistor Hearing Aids)
اختراع ترانزیستورها (transistors) در ۱۹۴۸ توسط آزمایشگاههای بل (Bell Laboratories)، تحولی بزرگ در سمعکها ایجاد کرد. ترانزیستورها جایگزین لامپهای خلأ (vacuum tubes) شدند، چون کوچکتر (smaller)، کم مصرفتر (less power consumption) و با نویز (noise) و گرمای (heat) کمتر بودند.
اولین سمعک ترانزیستوری در ۱۹۵۲ توسط شرکت سونوتون (Sonotone) ساخته شد. این سمعکها بهطور قابل توجهی کوچکتر از سمعکهای لامپ خلأ بودند.
در ۱۹۵۱، شرکت رایتتئون (Raytheon) شروع به تولید ترانزیستور بهصورت انبوه (mass production) کرد، اما بهدلیل مشکلاتی مانند حساسیت به رطوبت (moisture sensitivity)، این سمعکها بهزودی قابل اعتماد نبودند تا اینکه پوششهای محافظ (protective coatings) برای ترانزیستورها ساخته شد.
اولین سمعکهای کاملاً ترانزیستوری در ۱۹۵۲ عرضه شدند، مانند Microtone Transimatic و Maico Transist-ear. در ۱۹۵۴، شرکت تگزاس اینسترومنتس (Texas Instruments) ترانزیستور سیلیکونی (silicon transistor) مؤثرتر تولید کرد که به پیشرفت بیشتر کمک کرد.
اینسترومنتس (Texas Instruments) ترانزیستور سیلیکونی (silicon transistor) مؤثرتر تولید کرد که به پیشرفت بیشتر کمک کرد.
سمعکهای دیجیتال (Digital Hearing Aids)
با شروع دهه ۱۹۶۰، آزمایشگاههای بل پردازش دیجیتال صدا را با استفاده از کامپیوترهای بزرگ آغاز کردند، اما سرعت پردازش پایین و اندازه بزرگ کامپیوترها مانع ساخت سمعکهای دیجیتال پوشیدنی (wearable digital hearing aids) شد.
در ۱۹۷۰ ، اختراع ریزپردازنده (microprocessor) درهای کوچکسازی سمعکهای دیجیتال را گشود. پژوهشگران موفق شدند تکنیکهایی مانند «فشردهسازی چندکاناله دامنه صدا (multi-channel sound compression)» را توسعه دهند که اساس طراحی سمعکهای دیجیتال (digital hearing aids) را شکل داد.
در اوایل دهه ۱۹۸۰ ، گروهی در دانشگاه شهر نیویورک اولین سمعک کاملاً دیجیتال (fully digital hearing aid) قابل پوشیدن را ساختند که از پردازش دیجیتال برای کنترل صداها (real-time sound processing) در زمان واقعی استفاده میکرد—هرچند هنوز دستگاهی جداگانه و حجیمتر بود.
در ۱۹۹۵ ، شرکت Oticon اولین سمعک دیجیتال تجاری را توسعه داد و در سال ۱۹۹۶ مدل موفق Senso ساخته برند Widex بهعنوان اولین سمعک دیجیتال موفق وارد بازار شد.
امروزه سمعکها کاملاً دیجیتال (completely digital) هستند، قابلیت برنامهریزی (programmable) دارند، میتوانند صداها را بسته به محیط بهطور خودکار (automatic adjustment) تنظیم کنند و حتی از تکنولوژی بیسیم (wireless technology) و اتصال به گوشیهای هوشمند (smartphone connectivity) پشتیبانی میکنند.